ჩემი ნანატრი ზამთარი და მომაბეზრებელი „რეშკა“

„რეშკა,რეშკა,რეშკა,ნეტა თუ იცის დედაშენმა რას ნიშნავს სიტყვა რეშკა.ისე,რატომ უნდა იცოდეს?!ის ხომ მთელი სიცოცხლე დიასახლისი იყო,ცხოვრების საუკეთესო წლები სამზარეულოში ქურასთან და შვილებთან აქვს გატარებული.მე?მე ხომ დედის სირცხვილი ვარ.ღმერთო,როგორ მენატრება დედა...

ფფიქები ძლივს მოჩანს რეშკის მიღმა.დახტიან,დარბიან,ისინი მხედავენ,მეჯღანებიან და დამცინიან.ამ დროს,თელავში,ჩემი სახლის სარკმლიდან,თეთრ თუშურნაბადში გახვეული ქალაქი ჩანს,ამაყი ისტორიით და ამაყი მეფით.ზამთარში ერეკლეც კი აღარ მეფობს,თოვლის ბაბუს ჰგავს,ხელში ხმლის მაგივრად დიდი ჯადოსნური ჯოხი უჭირავს და პატარა კახელებს ამხიარულებს.რა კარგია თელავი,ჩემი უბერებელი ქალაქი,ღამის ლამპიონებით აპრიალებული ცა,იისფერი ღრუბელი,მოფარფატე ფიფქები,ბებერი ჭადარი,მარტოსული კახელი ღვინის დოქით ხელში...

დედა მოფუსფუსე ღუმელთან,ბავშვები ტყლაპითა და ჩურჩხელით და თხუნელები,სადღაც სოროში თაგვიც კი,ბედნიერი,თავისუფალი,კატისაგან დასვენებული,თხილისა და კაკლის თამაშში გაბნეული,პატივცემული გოზინაყი..

-გოგოებო,აიღებთ „ბალანდას“?-ოცნებებს ბალანდიორი გაწყვეტინებს

-არა!_და მე ისევ აქა ვარ,საკნის „რეშკანსთან“ ფეხისწვერებზე ვდგევარ,ვცდილობ ფიფქები დავინახო.მიყვარს წარსული,აწმყოშიც წარსულს ვეძებ.აგერ!დავინახე,მსუქანმა ფიფქმა ჩამირბინა და თვალი ჩამიპაჭუნა..

P.S.  რეშკა-საკნის სარკმელია,ის არასოდეს იხსნება.

ბალანდა-ციხის ტრადიციულ კერძს ჰქვია.სახელად ბალანდიორი_ბალანდი დამტარებელს.

2008წელი 4-იანვარი,მაკა მოსიაშვილი.